Ik stap rechts in, Joachim links, achter het stuur. Een eerste stap: controle loslaten, het stuur letterlijk uit handen geven, vertrouwen.

Dat de eend er schattig blauw uitziet, maakt veel goed. De eend is met zijn roestplekjes en beetje rommelige interieur precies wat je nodig hebt. Geen opsmuk, niets mooier maken dan het is en toch is hij geweldig zoals hij is. Dak open, mooie cadans in het geluid van de motor. Simpel, doeltreffend: het is wat het is. En ik ben ik wat ik ben.

We rijden en praten. Naar buiten kijkend, over zandpaden, af en toe een stop bij een picknickbank. Praten, over het leven, over keuzes, over verwachtingen, over teleurstellingen en de lessen die ze ons hebben geleerd. Voor beiden. Joachim is eerlijk, direct, maar met zoveel empathie spiegelend, dat je tot je eigen oordelen komt, je eigen valkuilen, je eigen angsten en onzekerheden onder ogen komt. En nog steeds je eigen keuzes kunt maken.

Symbolen in het landschap, de mooie Achterhoek, een symbool op zich. Kruisingen zijn keuzes. Bochten en hobbels, je moet er doorheen, anders kom je niet vooruit. Maar ook even stilstaan en genieten van het moment, het kan en het geeft ruimte. De eend ploegt door. Het leven rolt door. Nu even met Joachim aan het stuur, onderweg over onontgonnen wegen in een niet perfecte eend staat Joachim gewoon even aan je zijde om te laten zien dat je zelf je paden kunt ontdekken, je eigen koers kunt varen, je eigen keuzes kunt maken, of mag maken, nee… moet maken. Op jouw tijd, op jouw tempo, over jouw eigen gekozen wegen.

Joachim, dank je wel voor de inzichten die je mij tijdens onze rit hebt gegeven.